Sleepers: Kırmızı Okyanus ve Yalnız Kule (OSINT Challenge Sezon I)

Sleepers, AltaySec OSINT Challenge serisinin ilk sezonudur. 23 Mart 2026 Pazartesi akşamı saat 20.00'de, bireysel ve en çok üç kişilik takımlarla oynandı. Hikâye tek bir görüntüyle başlıyordu: birbirini tanımayan insanlar, internetin farklı köşelerinde aynı rüyayı gördüklerini yazıyordu.

Rüya neydi?

Rüya her seferinde aynıydı. Kırmızı bir okyanus. Uzakta yalnız bir kule. Gökyüzünde sessizce duran siyah bir halka.

Bazıları bunun bir şehir efsanesi olduğunu söylüyordu. Ama izler daha eskiye uzanıyordu. Forum kayıtlarında, unutulmuş GitHub depolarında ve paylaşılmış belgelerde aynı motif tekrar ediyordu. Oyuncunun işi, bu dağınık parçaları birleştirip rüyanın nereden geldiğini bulmaktı.

Tanıtım sayfasının en altında tek bir satır duruyordu: "Every Sleeper sees the tower. But no one reaches it." Her uyuyan kuleyi görür, ama kimse ona ulaşamaz.

Klasik bir CTF neden değildi?

Sleepers'ı hazırlarken kendimize koyduğumuz kural basitti: oyuncu bir soru listesini değil, bir olayı araştıracak. Bu yüzden yarışmada ayrı ayrı çözülen sorular yoktu. Her bulgu bir sonraki adımın kapısını açıyordu. Bir forum gönderisindeki kullanıcı adı başka bir platformdaki hesaba, oradaki bir depo da bir belgeye götürüyordu.

Bu yapı, OSINT'in gerçek hayattaki hâline daha yakın. Gerçek bir araştırmada da kimse size "şimdi kullanıcı adını ara" demez. İz ya takip edilir ya da kaybolur.

Yarışmada hangi beceriler işe yaradı?

Spoiler vermeden söyleyebileceğimiz şey şu: Sleepers'ı ilerletenler, şu üç alışkanlığı birlikte kullananlardı.

Kazanan takımlardan birinin yarışmadan sonra yazdığı gibi, bazen tek bir detay saatler kazandırdı, bazen de yanlış bir varsayım başa döndürdü.

Sonuç ne oldu?

Sleepers, kurguladığımız 11 şifreli kapının tamamını açan bir katılımcı çıkmadan sona erdi. Kapanış duyurusunda da yazdığımız gibi bu, yarışmanın tasarlanan zorluğa ulaştığını gösteriyordu. Son ana kadar masadan kalkmayan katılımcılar, bireysel ve takım kategorilerinde dereceye girdi.

Bizim için asıl sonuç başka bir şeydi. Katılımcılar yarışmayı bayrak sayısıyla değil, hikâyeyle hatırladı. İkinci sezonu tasarlarken bunu pusula olarak aldık.

Kule neyi anlatıyordu?

Sleepers'ın dünyasında rüyayı araştıran tek kişi oyuncu değildi. Hikâyedeki araştırmacılardan Selin Arat'ın notlarında şu cümle geçiyordu: "Biz rüyaları anlamaya çalışırken onlar bizi anlamaya başladı." Oyuncu ilerledikçe sadece rüyanın kaynağını değil, onu görenlerin neden birbirini aradığını da çözüyordu.

Kule ise kimsenin ulaşamadığı bir yerdi. Tanıtım sayfasının son satırı bunu söylüyordu: her uyuyan kuleyi görür, ama kimse ona ulaşamaz. Yarışmanın sonucu da bu cümleye benzedi. Kapıların hepsini açan çıkmadı, ama herkes kuleyi gördü.

Bu, bilinçli bir tasarım kararıydı. Hikâyeli bir yarışmada her oyuncunun finali görmesi gerekmez. Önemli olan, oyuncunun bıraktığı yere kadar bir hikâyenin içinde yürümüş olmasıdır. Sonraki sezonlarda bu dengeyi inceltip son sahneye ulaşmayı kolaylaştıran kademeli ipuçları ekledik.

Sleepers bize ne öğretti?

Sleepers'ın arkasındaki duygu tek bir cümleydi: yalnız değilsin, herkes aynı kuleye yürüyor. Hikâye, aynı rüyayı gören yabancıları birbirine bağlıyordu. Yarışma da aynı şeyi yaptı: birbirini tanımayan insanlar aynı akşam aynı ipucunun peşine düştü.

Teknik tarafta öğrendiğimiz en önemli şey, zorluğun kapı sayısından değil, kapılar arasındaki bağlantıdan geldiğiydi. Bir sonraki sezonda kapıları daha az, bağlantıları daha anlamlı kurduk.

Sonra ne geldi?

Sleepers'tan iki ay sonra ikinci sezon JANE.LOG geldi: JANE.LOG: sekiz mektup ve bir yapay zekâ. Serinin tamamını ve tasarım kurallarımızı AltaySec OSINT Challenge yazısında anlattık.

OSINT'e yeni başlıyorsanız OSINT 101 rehberi iyi bir başlangıç noktası.