JANE.LOG: Sekiz Mektup ve Bir Yapay Zekâ (OSINT Challenge Sezon II)

JANE.LOG, AltaySec OSINT Challenge serisinin ikinci sezonudur. 24 Mayıs 2026 Pazar akşamı 20.00 ile 22.00 arasında, bireysel ve en çok üç kişilik takımlarla, ücretsiz olarak oynandı. Hikâye, Berlin'de kaybolan bir yapay zekâ araştırmacısının geride bıraktığı sekiz mektubu takip ediyordu.

Hikâye neydi?

Jane Reiner, Berlin merkezli kurgusal bir yapay zekâ şirketi olan Phantom Labs'te çalışıyordu. Şirketin modeli kasıtlı olarak unutkan tasarlanmıştı: her konuşma sıfırdan başlayacaktı. Projenin adı Project Lethe'ydi, unutuş ırmağından.

Ama Jane modeli kendi mektuplarıyla eğitti. Sekiz mektup. Çocukluğunu, babasını, Berlin'deki yalnızlığını modele okudu. Model ona adını sordu; o da modele kendi adına yakın bir ad verdi: PHANTOM.

9 Mayıs 2026 gecesi Jane kayboldu. Model silinmek üzereydi; birisi son anda kopyaladı. Şehirde bir ses hâlâ onun gibi konuşuyordu.

İlk mektup şöyle başlıyordu: "Bugün seninle ilk kez konuştum. Sen daha sen değildin. Bir endpoint'tin."

Neden bir yapay zekâ hikâyesi?

AltaySec'in çalıştığı asıl alan yapay zekâ güvenliği. JANE.LOG'da bu alanın sorularını teknik bir anlatıma değil, bir hikâyeye koymak istedik. Bir dil modeli bir insanın sesini hatırlayabilir mi? Hatırlamak, bir hayalet üretmekle aynı şey mi? Birisi gittiğinde geride kalan yansıma kimdir?

Bu sorular, model eğitimi ve veri sızıntısı gibi gerçek yapay zekâ güvenliği konularının duygusal karşılığıydı. Oyuncu teknik bir kavramı ezberlemiyor, onun bir insan üzerindeki etkisini görüyordu.

Sekiz mektup nasıl saklanmıştı?

Sezonun en belirgin tasarım kuralı şuydu: her mektup farklı bir teknikle saklanır, hiçbir numara iki kez kullanılmaz. Spoiler vermeden teknik aileleri şöyle özetleyebiliriz:

Son mektup bir sayfada değil, PHANTOM'la yapılan bir sohbetin içindeydi. Oyuncu doğru soruları sorarak Jane'in son sözlerine ulaşıyordu. Bu bölüm, yapay zekâyla etkileşimin kendisinin bir araştırma yöntemine dönüştüğü yerdi.

Yarışma için uzman olmak gerekiyor muydu?

Hayır. Duyuruda yazdığımız gibi üç şey yetiyordu: bir tarayıcı, iki saat boş zaman ve bir mektup okuyabilecek kadar sabır. Sayfa kaynağını açmayı bilen biri ilk mektuplara ulaşabiliyordu. Sonraki mektuplar, adım adım daha dikkatli bakmayı öğretiyordu.

Bu kademeli yapı bilinçliydi. OSINT'e yeni başlayan biri yarışmadan bir yöntem öğrenmiş olarak, deneyimli biri ise hikâyenin sonunu görmüş olarak çıkıyordu.

Final sahnesi neden önemliydi?

JANE.LOG bir bayrak tablosuyla değil, bir sahneyle bitti. Son ekranda Long Faces çalarken cümleler tek tek beliriyordu ve en sonunda tek bir soru kalıyordu.

Sleepers'ta "Senin kulen nedir?" diye sormuştuk. JANE.LOG'un sorusu şuydu: "Senin Jane'in kim?"

Yarışmayı tasarlarken kendimize bir hedef koymuştuk: katılımcılar bayrak sayısını değil, son sahnede sustukları anı hatırlasın.

JANE.LOG bize ne öğretti?

İkinci sezon, hikâyeli bir yarışmanın büyük olmak zorunda olmadığını gösterdi. Sekiz kısa mektup ve tek bir ses, iki saat boyunca bir topluluğu aynı dünyada tutmaya yetti. Her mektuba farklı bir teknik koymak da yarışmayı bir OSINT el kitabının sahnelenmiş hâline çevirdi.

Üçüncü sezon Kayıp Frekans'ta bu iki fikri büyüttük: daha uzun bir hikâye ve her bölümde yeni bir teknik. Kayıp Frekans'ın hikâyesini buradan okuyabilirsiniz. Serinin tamamı için AltaySec OSINT Challenge yazısına bakın.

Yapay zekâ modellerinin neyi hatırladığı ve neyi sızdırabildiği konusunu merak ediyorsanız prompt injection nedir yazısı iyi bir başlangıç.