Güvenli varsayılanlar ve en az yetki

Bir sistemin ilk hali, kullanıcı hiçbir ayarla oynamadan durduğu halidir. Bu ilk hal güvensizse, kullanıcının bunu fark edip düzeltmesini beklemiş olursun; çoğu kullanıcı ayar sayfasını hiç açmaz. Güvenli varsayılan ilkesi bunu tersine çevirir: en riskli seçenek kapalı başlar, kullanıcı isterse bilerek açar. AltayKargo iade servisinde bir örnek düşün: yeni oluşturulan her iade kaydı için otomatik olarak herkese açık bir paylaşım linki üretilsin mi? Doğru varsayılan hayırdır. Link isteyen müşteri, kendisi bir düğmeye basıp isteyerek açar. Varsayılan açıksa, hiç fark etmeden herkese açık kalan kayıtlar birikir. Varsayılanı güvenli tutmak kullanıcıdan ekstra bir işlem istemez; tam tersine, riskli olanı açmak için ekstra bir adım ister.

En az yetki farklı bir katmanda çalışır. Her hesap, her servis ve her süreç yalnız işini yapmak için gereken hakka sahip olur, ne bir fazla ne bir eksik. AltayKargo'nun iade servisi hesabını düşün; bu hesabın günlük işi yalnız iadeler tablosuna okuma ve yazmadır. Aynı hesaba tablo silme yetkisi ya da müşteri tablosuna erişim vermek, işin gerektirmediği bir güç ekler. Rol ayrımı da aynı ilkenin parçasıdır. Kurye rolü, destek rolü ve yönetici rolü ayrı haklar taşır; her uç nokta yalnız oturum açmayı değil, doğru rolü de kontrol eder.

Bu modülün dört dersi de yaşam döngüsünün aynı basamağında durur: Tasarım. Mimariyi çizip tehdidi STRIDE'la bulmak, sınırı işaretlemek, kötüye kullanım senaryosu yazmak ve varsayılanla yetkiyi sıkılaştırmak, hepsi kod satırı yazılmadan önce olur. Bir sonraki modül Kodlama basamağına geçer: aynı kararları girdi, çıktı ve veri işlemenin içine döker. Bu sıralama rastgele değildir; tasarımda ucuza kapatılan bir karar, kodlamada çok daha pahalıya düzeltilir.